De Hawthorn Machinaal Doorquilten

In de zomer van vorig jaar ben ik begonnen aan de Hawthorn Ridge quilt naar een patroon van Jan Patek. De laatste tijd heb ik aardig wat productie gedraaid en dat geeft mij de ruimte om makkelijk van project te wisselen. De ene keer heb ik zin in appliqueren met de hand, de andere keer in lekker blokken achter elkaar naaien. En de afgelopen periode ben ik toegekomen aan het machinaal doorquilten van de Hawthorn.

In mijn vorige blogje liet ik al even een foto zien dat ik de quilt had gesandwiched (hier). Nu was het tijd voor de volgende stap.

Machinaal doorquilten

zorgvuldig om alle vormen heen

Voordat ik de quilt onder mijn naaimachine prop gaat daar eerst een moment aan vooraf van wikken en wegen. Met wat voor patroon ga ik ‘m doorstikken? Wordt het een all over meander dit keer? Of vormen met linealen? En wat voor kleur garen? De eerste stap had ik snel gemaakt: eerst een randje om alle geappliqueerde onderdelen. Keuze van het garen werd voornamelijk gestuurd door wat ik in huis had als voorraad. En dan hoef je geen medelijden met me te hebben over keuzevrijheid. Ahem. Dus een gemêleerd geel/crème garen gepakt en eerst om alles heen (klik op de foto’s voor een grotere weergave).

Oefenen

Om te bedenken wat ik met de achtergrond van de blokken wilde doen heb ik mijn vertrouwde whiteboard erbij gepakt. Ik ben een ferm aanhanger van het principe: “als je het kunt tekenen, kun je het quilten”. Ik heb van alles uit zitten proberen, zoals je ziet. Het is zo makkelijk met dat whitebordje. Vind ik het niks, is het zo weer uitgeveegd. Als het een beetje soepeltjes lukt om het bord te vullen met iets, maak ik er een foto van zodat ik het later weer als inspiratie kan gebruiken.

Na een hoop geveeg viel de keuze op een standaard slinger meander voor de blokken. Om een gevoel te krijgen bij hoe groot ik de slingers kon of moest maken tekende ik een applicatieblok grof na zodat ik kon kijken hoe makkelijk ik bij alle onderdelen kon komen. Zo merkte ik dat ik wat kleiner moest werken dan ik eerst had gedacht: geen grote slingers maar kleine, zodat ik overal tussen kon komen en voor alle blokken dezelfde maat kon aanhouden. Dat oogt veel rustiger.

Driehoeken met lineaal

De tussenrandjes met de driehoeken wilde ik niet met datzelfde patroon doorquilten. Ik vind het leuk als er bij het machinaal doorquilten rekening wordt gehouden met de inhoud van de blokken. Dus kwam het whitebordje er weer bij. Ik heb het niet al te ingewikkeld gemaakt. Na een hoop geteken had ik een patroon dat ik bijna in een doorlopende lijn kon stikken voor de blokken. Er was 1 stukje dat steeds dubbelgestikt moest worden. In het grote geheel valt dat helemaal weg. Ik vond het prima.

Randen

Ik vind het zo bijzonder hoe je tijdens het quilten je gedachten de vrije loop kunt laten en hoe je dan kleine hints kunt uitwerken tot volledige ideeën. Zo vormde zich tijdens het meanderen een idee over hoe ik de buitenrand wilde gaan maken. Een soort zaadlijst omgeven door een intensiever raster. En ja, weer het bordje erbij gepakt om te kijken wat er voor nodig was qua heen en weer bewegen om de vormen in een doorlopende lijn te kunnen maken.

Met dat vormpje wilde ik wel zeker weten dat ze op elkaar zouden lijken. Dus koos ik om een sjabloon te maken. Ik heb eerst opgemeten hoe lang de randen waren en gekeken hoeveel ruimte ik aan begin en einde over moest laten zodat alle restruimte goed verdeeld was. Het vormpje heb ik heel simpel getekend op dubbelgevouwen freezer paper dat op elkaar gestreken was. Stevig genoeg en makkelijk op te tekenen en uit te knippen. Ik heb een paar vaste punten aangegeven, zodat ik zeker wist dat ik het vompje steeds op dezelfde manier kon neerleggen op de stof. Als steunpunt heb ik de naad van de rand gebruikt (het groen en bruin). Zoals je kunt zien heb ik een stukje weggeknipt zodat ik makkelijk kon zien of het vormpje goed op de lijn lag.

bruin garen op bruine ondergrond

Het venijn zit vaak in de staart

Nadat ik die eerste vormen had gequilt was het tijd om dat raster van die tussenlijntjes te starten. Na een eerste stuk begon het te knagen: ik vond het niet mooi. Het was op de een of andere manier wel ok, maar toch ook storend. De ruimte tussen de strepen had ik niet regelmatig genoeg gehouden en er zaten best wel wat schuine strepen tussen. Ook de kleur – bruin, net als die vormen – maakte het groene stofrandje te somber. Dus verder experimenteren. Met groen garen dit keer en in plaats van links naar rechts  ben ik de randjes gaan stikken van boven naar beneden (vooruit – achteruit).

Hierboven zie je de kleuren nog naast elkaar. Groen (links op de foto) is het geworden. Door die richting te veranderen van boven naar beneden werden de lijnen veel regelmatiger. En de ruimte tussen de lijnen voelde ineens ook heel vertrouwd. Helemaal toen ik er een lineaaltje op legde – spontaan was het een kwart inch geworden. Geen wonder dat dat zo bekend voorkwam.

groen garen op groen – en een paar kattenteentjes bovenin ;-)

Even uithalen dan maar

Ik had iets van een uur zitten stikken aan de versie van het raster dat ik niet mooi vond. In die tijd had ik de binnenrand van bijna 1,5 zijde doorgestikt met het raster. Het heeft mij twee avonden gekost om dat allemaal weer uit te halen. Ach, Netflix aan, pot thee erbij, scherp tornmesje en gaan met die banaan. Dit bleef er over van die noeste arbeid.

Laatste steekjes

Daarna verliep alles op rolletjes. Het raster heb ik toegevoegd rondom de hele quilt. Inmiddels heb ik de quilt op maat gesneden en de bies aangezet. Ik moet nog ongeveer 1,5 zijdes tegenzomen en dan de ophanghoes en een label nog. De laatste loodjes. Ik vind het altijd heerlijk om die bies tegen te zomen met de hand, dus daar kijk ik naar uit.

Mocht je zelf nog wel wat inspiratie kunnen gebruiken voor het machinaal doorquilten? Angela Walters start volgende week met een nieuwe (gratis) Free Motion Quilting challenge via haar website. Kijk hier maar eens voor meer informatie. En echt waar: als je het kunt tekenen, kun je het quilten!

Lieve quiltgroeten,

Marjolein den Boer