Delft

Door: Hilde Ruys

Een quilt die werd ingestuurd als reactie op de nieuwstip in de algemene nieuwsbrief van december 2025 over het Snowball patroon is een quilt van Hilde Ruys. Dit is wat Hilde schrijft over haar quilt.

“Deze quilt heeft de naam ‘Delft’ gekregen, wat misschien niet heel origineel of vindingrijk is, maar wel heel toepasselijk.

Ik ben altijd een groot liefhebber van Delfts porselein geweest, maar ik heb er nooit in mijn bezit gehad. Mijn man heeft er namelijk een afkeer van en vindt het maar ouderwets en tuttig. Dus toen wij een keertje in Delft waren heeft hij me eigenlijk tegengehouden toen ik daar een magnifiek theeservies wilde kopen.

Op de beurs in Rijswijk kwam ik jaren geleden de randstof van deze quilt tegen: prachtig blauw op warm licht beige met mooie Paisley-motieven.

Er liepen vijf brede randen over de lengte van de stof en hoewel ik in de verste verte geen idee had van wat ik ermee zou maken kocht ik twee meter, en ook een metertje bijhorende stof met bloemetjesmotief. Die stof heeft jarenlang in de kast gelegen, werd af en toe gestreeld, gestreken en dan opnieuw netjes gevouwen en weggelegd, zoals dat in 90% van de quilthuishoudens het geval is.

De Delftse theepot

Een paar jaar daarna wandelden we door dat leuke smalle straatje in Deventer en ik zag in  het plaatselijke quiltwinkeltje ‘De 100 Rozen’ (dat er nu al jaren niet meer is) een klein quiltje hangen van een blauwe Delftse theepot. Het was vernuftig gemaakt; de lijnen op de stof waren gebruikt als randlijnen van de theepot. En toen had ik daar zo’n YES!!!! moment. Van de meneer van de winkel mocht ik er een foto van maken, er bestond geen patroon van, het hing er al een tijd. En thuis ben ik toen aan het puzzelen gegaan, de rand had ik al en die hing ik aan mijn ontwerpmuur. De blokken moesten er netjes tussen passen, dus die maakte ik in papier en ik tekende er de contouren van de theepot op. Om een lang verhaal kort te maken : het werd een groot fiasco. De stofjes die ik bijgekocht had hadden niet de juiste lijnen en de naadtoeslagen gooiden roet in het eten en mijn geduld was op.

De sneeuwbal

Plan B: de ruimte binnen het kader opvullen met grote, simpele blokken en hop, vooruit met de geit! De sneeuwbal is zowat het simpelste blok dat er bestaat en dus had ik in een wip een top klaar.

De hoeken zijn netjes in verstek, iets waar ik niet goed in ben, mijn methode bestaat erin de ene kant netjes plat te leggen, de andere om te vouwen tot hij perfect past en die er dan bovenop te appliqueren. Geen mens die het merkt.

Omdat ik heel graag met de machine quilt heb ik een mooi en ingewikkeld quiltmotief gekozen dat uit een ‘continuous line’ bestaat.

Ik breng de tekening op theezakjespapier over door met de machine (zonder draad in de naald) door een tiental papiertjes tegelijk te stikken zodat ik een geperforeerde lijn heb. Dan speld ik een papiertje op het quiltblok en quilt ik erover. Achteraf komt het papiertje best makkelijk los. De bovendraad is blauw, de onderdraad beige en dus onzichtbaar.

Sommige stofjes doen Delfts aan, andere helemaal niet, maar met die theepot nog altijd in mijn hoofd heb ik de quilt toch ‘Delft’ gedoopt. Hij heeft een king size formaat maar was eigenlijk niet bedoeld voor op een bed, ik wilde hem gebruiken als tafelkleed buiten op de grote ronde terrastafel en daarom zit er een flinterdunne polyester batting tussen.

Hij heeft ondertussen op twee tentoonstellingen gehangen: een keer in Vilvoorde waar ik lid ben van ‘de Patchmadammekes’ en een privétentoonstelling mocht organiseren op de mooie bovenverdieping van de plaatselijke bibliotheek. En een keer in Genk op de lustrumtentoonstelling van onze groep ‘Quiltgeniek’ in het Casino Modern.

Ik hoop dat deze beschrijving iemand inspireert tot het maken van een Delftsblauwe quilt, misschien wel met een theepot erop!