Berichten

Handwerkbeurs Zwolle: hoe druk het was en gezellig

Zoals altijd is de Handwerkbeurs Zwolle een evenement waar we met z’n allen naar uitkijken. De eerste beurs in het nieuwe jaar biedt voor iedereen die van handwerken houdt wel iets nieuws. Hier lees je meer over de Handwerkbeurs

onze stand

 

Het Quiltersgilde is elk jaar met veel plezier aanwezig op de Handwerkbeurs Zwolle. Voor ons is het een prachtige gelegenheid om leden te spreken, onze adverteerders bij te praten en nieuwe leden te werven. Dit jaar hebben we 30 nieuwe leden mogen verwelkomen.

Gevulde tassen hangen klaar voor de nieuwe leden

Nieuwe leden

We hopen dat de nieuwe leden gaan genieten van alle voordelen die het lidmaatschap hen biedt. We vinden het fijn dat ook bestaande leden zich komen melden bij ons tijdens zo’n beurs. Sommigen hebben vragen over het lidmaatschap of maken gewoon een praatje, anderen komen ons complimenten geven over ons verenigingsblad Quiltnieuws. Soms klinkt er ook kritiek op bepaalde zaken binnen onze vereniging en dat nemen we zeer serieus. Dank aan iedereen die bij ons langs is gekomen, we vonden dat heel gezellig.

De kaarten worden goed verkocht

 

Het was een drukke en gezellige beurs, op naar het volgende evenement!!

Rose-Anne de Haan

De laatste vleugels voor het Textiel Festival 2020

Vrijdag 31 januari was formeel de laatste dag dat de post nog enveloppen met vleugels kon komen brengen. Wat is er nog hard gewerkt de laatste weken. Eerder bracht ik al tegen de 500 vleugels naar Fleur van den Berg en nu komen daar nog 157 vleugels bij. De variëteit is enorm net als de verpakkingen. De een stuurt een vleugel in karton en een plastic mapje er nog extra omheen of doet ze per vleugel apart in een mooi zakje, de ander propt 5 vleugels in een envelop en stuurt ze zo op. Allemaal is het goed aangekomen en stofvrij opgeborgen in een grote plastic bak totdat Fleur ermee aan de gang kan.

Lieve woorden

Soms was er een mooie kaart bij of een briefje met hele lieve woorden. Zowel met succeswensen voor Fleur als bedankjes voor de medewerkers van het Quiltersgilde voor alle moeite. Onzerzijds bedanken wij allen die ons een of meer vleugels gestuurd hebben voor alle lieve en bemoedigende woorden en wij zijn even benieuwd als iedereen hoe het uiteindelijke werk eruit komt te zien. Het is nog even wachten maar voor je het weet is het er, het Textielfestival in Leiden van 13 tot en met 16 mei. Niet alleen de vleugels gaan naar Fleur ook alle brieven, kaarten, kattenbelletjes en foto’s die de vleugels vergezelden. Wellicht gaat ze daar ook nog iets mee doen. We’ll see! Ze krijgt in ieder geval een mooie indruk van de betrokkenheid en samenwerking binnen het Quiltersgilde. Hoewel we ook een paar vleugels kregen van mensen die de website lezen maar [nog] geen lid zijn. Wie weet komt dat nog, ze zijn van harte welkom.

Laatste mogelijkheid om kaarten en vleugels in te leveren

Binnenkort is het Quiltersgilde aanwezig op de Handwerkbeurs in Zwolle [13 tot en met 16 februari]. Mocht je nog een vleugel hebben gemaakt of een kaart met een van de thema’s [denkend aan thuis, over grenzen of op reis] dan kan je die daar nog inleveren.

Ik zal het contact met de postbode missen. Geen grote enveloppen meer in de bus en geen praatje over waar dat toch allemaal voor is. Maar zoals dat gaat, er komt vast wel weer iets anders voor terug.

Tot ziens in Zwolle of Leiden!

Inge van Koningsveld

In het zonnetje!

Wie zetten wij in het zonnetje?

Wij kennen denk ik allen de voorpret: binnenkort is er een quilttentoonstelling! En er zijn winkels met allerlei stoffen en attributen te koop!

Veel mooie quilts bekijken, inspiratie op doen en ….. struinen bij de winkeliers. De mooie stoffen zien en voelen, een bepaalde stof of garen proberen te scoren of jezelf soms op iets onverwachts trakteren.

Vandaag ga ik je meenemen achter de schermen. Ik ga je laten zien hoe veel werk, toewijding en voorpret vooraf gaat bij de mensen achter de toonbank, opdat jij dat juiste stofje of garen zult vinden bij één van hen. Daarvoor kruip ik in mijn rol van de winkelier.

 

Waar begin ik?

Mijn allereerste voorbereiding: in een vroegtijdig stadium inschrijven bij de organisatoren van een evenement; want voor de inschrijving moet ik bedacht hebben hoe veel vierkante meter ik wil huren, of ik stroom wil afnemen, of ik tafels nodig heb. Aan dit alles zit een prijskaartje vast.

Kan ik zelf een standplaats kiezen of wordt die mij toegewezen?

Want een goede standplaats is belangrijk voor mijn klanten om mij te vinden en ook voor de opbouw van mijn stand.
Drie à vier weken van te voren moet ik zorgen dat mijn voorraden op peil zijn, zodat ik alles tijdig kan voorbereiden.

Dan kan het grote snijden beginnen, want iedere fat quarter of halve meter die te koop is, moet door mij eerst van de rol stof worden gesneden en in bakjes opgemaakt worden.

Vaak is een deel van een rol stof gekreukt en moet ik voor het snijden de stof strijken. Een flinke klus, maar tegelijkertijd is het alsof ik in een snoepwinkel ben! Ik geniet van al die mooie stoffen, de kleuren, de verschillende dessins.

 

Mooi wit en blauw

Stofjes knippen, strijken en uitnodigend in de bakken!

 

Dichterbij de beurs…

Hoe dichterbij de dagen van de beurs komen, hoe meer ik me verheug op die dagen.

Maar ook: hoe meer ik gespannen raak want iedere beurs is anders.

Het is onvoorspelbaar hoe het zal lopen.

Ik verheug me op het contact met de bezoekers: de gesprekken over hun werk, de quilts die zij laten zien en waarvoor zij de juiste kleur en dessin stof nog nodig hebben. De liefde en toewijding waarmee vele quilters een speciale quilt maken voor een geliefde familielid of vriendin. Ik geniet van de uitstraling van al die mensen, en van het plezier dat zij beleven aan het quilten, krijg ik energie.

Maar nu sta ik te mijmeren, terwijl er nog zo veel voorbereidende werkzaamheden liggen.

Wat moet er allemaal gebeuren???

Behalve de stoffen snijden staat op mijn lijst alles wat ik mee moet nemen.

Naast alles voor de verkoop, heb ik veel nodig voor opbouw en aankleding van mijn stand.

Kleden voor op tafel, kleden om ’s avonds de stand af te dekken. Verlichting, gereedschap, trapje, quilts om op te hangen.

Het karretje voor vervoer van en naar de auto, het pin apparaat, het geldkistje. Veel flesjes water, visitekaartjes, zakjes voor de klanten, afvalzak en ga zo maar door.
En dan moet ik vanmorgen ook nog tijd vrij maken voor pilates les.

Die heb ik wekelijks hard nodig om mijn conditie op peil te houden en gezond te blijven omdat zo’n beurs van drie à vier dagen te vergelijken is met een marathon lopen! Je moet leren om je energie te verdelen over die vier lange dagen plus een dag tevoren opbouwen. Anders haal je de eindstreep niet.

 

De laatste loodjes ervoor…

Morgen ga ik opbouwen en het werk en de spanning stijgt. Heb ik alles? O nee, ik moet nog wat bestellingen klaar maken voor klanten die de stoffen op de beurs bij mij willen ophalen.
Zo besparen zij verzendkosten.

Ik kijk ernaar uit om ze te zien en ook de mede-winkeliers weer te ontmoeten. Zij zijn uiteindelijk mijn collegae en het is heel fijn met elkaar uit te wisselen en bij elkaar steun te vinden.
Na een onrustige nacht is het de auto inpakken geblazen. In de loop van de week heb ik alles op de begane grond klaar gezet. Mijn webwinkel en alles voor mijn bedrijf speelt zich af op de eerste etage van mijn huis.
Inmiddels ben ik zo ervaren dat ik met behulp van mijn man in een half uur de auto geladen heb. Ieder klein hoekje van de auto is benut.

Ik rijd na de ochtendspits weg; wat een luxe vergeleken met de komende dagen… dan wordt het namelijk half zes opstaan om er bijtijds te zijn.

 

Op naar de beurs!

De achterbak vol!

 

 

Volle bak!

De wagen volgeladen!

 

De opbouw.

Als ik gearriveerd ben, zoek ik een parkeerplaats.

Gelukkig ben ik nog redelijk vroeg en sta ik niet al te ver van de ingang. En ook in de hal heb ik een gunstige plek toegewezen gekregen; dichtbij de ingang.

Daarmee ben ik in mijn nopjes. Ik zit “in de loop” wat betreft de bezoekers.
Als ik alles uitgeladen heb, word ik rustiger want het inrichten vind ik leuk en ik wil er iets moois van maken voor de bezoekers.

Mensen doen veel moeite om te komen! Sommigen nemen een vrije dag, of komen van ver. Ze hebben er zin in!

Men wil een dag met een feestelijk tintje. De stoffen zelf kunnen zien en voelen.

Nieuwe ideeën opdoen, nieuwe snufjes en trends ontdekken.
Tegen het einde van de middag keer ik huiswaarts, gelukkig geen file.

 

Kleur bij kleur

De stand ingericht

 

De eerste dag.

De eerste dag vroeg opstaan dus want ik moet de laatste benodigdheden nog inpakken. Ik snijd brood in kleine stukjes, want tijd om een hele boterham te eten is er vaak niet.

Ik neem een gezond ontbijt als goede voorbereiding. Onderweg haal ik mijn vriendin, die mij de komende dagen wil helpen.

Zo fijn dat ze dat wil doen: met name in de drukke uren, zo tussen 10.30 en. 15.00 uur. Daardoor kan ik bijvoorbeeld tussendoor even naar het toilet.  Of als het wat rustiger is, kunnen wij om beurten even rondkijken.
De eerste dag heb ik plankenkoorts. Een prettige opwinding over hoe de dag zal verlopen.

Welke bekenden komen er? Wat voor leuke werken krijg ik te zien? Dat is echt onvoorspelbaar.

Zo heb ik vorige keer op één dag een hele mand met een stippenstof geheel leeg verkocht.

Dat betekende ’s avonds nog voor de volgende dag een uur lang stippenstof snijden, vouwen en in de bak doen. Aan het einde volgende dag was de bak nog geheel vol. Geen fat quarter er van verkocht. Hoe zal het vandaag gaan?

 

De deuren gaan open…

De stemming zit er al vroeg in, veel bezoekers en geen tijd om te rusten.

Ik zorg dat mijn vriendin en ik veel water drinken en een stukje fruit eten tussendoor om fit te blijven. Tegen half vier wordt het wat rustiger en als de beurs om 17.00 uur sluit, kunnen wij opruimen. We dekken de tafels af, we hangen een kleed op waarmee alles aan het oog onttrokken is en nemen de kas, het pin apparaat en onze tassen mee.

We moeten vooral niet de lijst vergeten met wat ik vanavond nog moet voorbereiden en inpakken voor morgen!
In de file naar huis. Zo fijn dat mijn vriendin naast me zit in de auto; door het napraten over de dag blijf ik wakker! Eenmaal thuis is het koken, eten en stoffen snijden, opvouwen en de tas voor morgen inpakken.

De tweede en volgende dagen ben ik veel meer ontspannen. Ik kan genieten van de vele leuke contacten met bezoekers.

Van hun vreugde over ons aanbod en hun eventuele aankoop.

Van de kortstondige gesprekken met collega winkeliers over hoe het bij hen gaat, de onvoorspelbaarheid van ons werk.

Soms hebben zij het de ene dag heel druk en is het bij ons rustigjes en soms omgekeerd. Het blijft onvoorspelbaar en spannend. Ook een beetje verslavend.

Iedereen is het erover eens dat we na een periode van rust, weer uitkijken naar een volgende beurs! En na afloop met plezier terugkijken op ons werk.

 

Na de beurs.

Het einde van de laatste dag nadert. Er loopt nog slechts een enkele bezoeker rond en wij beginnen voorzichtig aan het opruimen van onze eigendommen.

Van de organisatie mogen wij niet eerder inpakken en afbreken voor de eindtijd om 17.00 uur.

In de loop van de jaren heb ik een systeem ontwikkeld hoe ik dat het beste kan doen.

Nu maar hopen dat ik met mijn auto dichtbij de uitgang kan komen en niet klem zit, zodat ik snel kan laden. O fijn, de organisatie heeft hoge karren klaar staan om in te kunnen laden. Dat betekent aanzienlijk minder werk dan met mijn opvouwbare karretje van de bouwmarkt heen en weer rijden.

Naar huis!

Naar huis rijdend denk ik eerst aan de komende dagen: auto uitpakken, alles weer thuis organiseren. Terwijl ik het liefste uit wil rusten, en de bestellingen die op de beurs geplaatst zijn klaarmaken en verzenden… Ik wil de kas opmaken en kijken of ik quitte heb gespeeld of wat winst heb gemaakt.
Daarna denk ik tevreden: “Het zit er op en ik kijk met plezier op de dagen terug. De bezoekers hebben met hun enthousiasme gedeeld, laten zien hoe zij hun stoffen gebruiken en verwerken. Er is zo’n diversiteit aan creativiteit, kleur- en stof gebruik, technieken. En voor mij is dat de kroon op mijn werk. Dat laat mij merken hoe ik met mijn aanbod de schakel ben in het proces tussen de stoffen, de klant en de uiteindelijke quilt.”

En tot slot denk ik blij: “Yes!! Hier doe ik het voor”.

Beste lezer, de moraal van het verhaal: bij het maken een quilt stoppen wij er veel energie, toewijding, tijd en geld in.

Als je dat optelt is een quilt onbetaalbaar.

Zo is het ook met de leveranciers van onze stoffen en benodigdheden.

Zij besteden veel energie, toewijding, tijd en geld er in om ons een plezierige dag op de beurzen en tentoonstellingen te bieden.

Daarom wil ik hen door het schrijven van deze blog even in het zonnetje zetten.

Hartelijke groet,

Yvonne Panofsky

Ik doe niks

1 maart.

Ik doe niks

Sinds december heb ik een nieuwe opdrachtgever. Die zat er al even aan te komen en ik verheugde me er op.

Leuk werk: in gesprek gaan met mensen over hun werk met kinderen, jongeren en hun ouders.

Ik heb de rol van Vaktechnisch Assessor, en neem EVC-assessments af met een collega voor EVC Vigor.

Na een voorbereiding van wat er ‘in de cloud’ staat gaan we naar de kandidaat, waar dan ook in Nederland, luisteren daar een uur of drie à vier naar iemand, stellen vragen en gaan weer naar huis.

Thuis maak ik een uitgebreide rapportage.

Nou is een nieuwe baan altijd even wennen.

En in dit geval gaat dat ook op.

Een nieuwe methodiek leren, op zo’n manier een rapport schrijven dat de kandidaat daar blij van wordt en kan blijven doen waar hij of zij zo goed in is.

Helemaal te gek.

Maar wat kost het een energie.

 

Ik doe niks

Het heeft invloed op mijn creatieve werk, en daar maak ik me een beetje zorgen over.

Ik doe niks, denk ik.  Begin december waren we nog een weekeindje naar Berlijn om daar de kerstmarkten te bezoeken, en om een kunstwerk te bestuderen.

Ik voelde me zo geïnspireerd en nu doe ik er niks mee.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje teleurgesteld in mezelf en ook een beetje bang; is dit een ‘quiltersblock’? Zoals schrijvers weleens een ‘writersblock’ hebben?

Maar waar vind ik de tijd?

Dus brei ik sokken.

 

ik doe niks... of toch?

sokken breien

 

Hoofdpijn.

Sokken breien doe ik altijd als ik geen energie heb voor iets anders.

Of als de sokkenvoorraad kleiner wordt, dan ook, maar nu is het echt een gebrek aan creatieve energie.

Denk ik. En nou moet ik ook nog een blog schrijven over quilten.

Waarover?

Waarover!?

Ik maak me steeds meer zorgen, want vrijdag moet het gepubliceerd worden…. het is al maandag… dinsdag… ik ben druk met de rapportages…

Donderdagmorgen sta ik op met hoofdpijn. Ik ga onder de douche en ineens weet ik het. De billen bloot. Letterlijk en figuurlijk.

Géén werk voor tentoonstellingen. Nee.

Het is ook geen wonder, denk ik tijdens het afdrogen.  Al je creativiteit gaat in het schrijven van de rapporten.

 

Doe ik echt niks?

En wees eens eerlijk, doe ik niks? Bluf.

Als ik in mijn fotogalerij kijk komt daar het één en ander voorbij.

 

gouden zon

Japanse mandala

 

Via internet volg ik elke maand een inspirerende workshop van Roxanne Evans Stout. In januari maakten we mandala’s.

Van de restjes maak ik leuke kaartjes zoals deze:

 

oud linnen

 

Met allerlei materialen, echt mixed media dus… wat geniet ik daarvan zeg!

 

sneeuwverven

 

Voor het eerst van mijn leven zet ik van die spannende emmertjes bij de verwarming… LEUK! En ik schrijf er ook nog even een blog over: sneeuwverven

 

beetje BORO op je broek

 

Ik pimp gauw even een spijkerbroek omdat ik BORO-les geef bij Carol Cox in Utrecht… Och wat een fijne dag!

Kijk maar eens naar de start…

 

start van een BORO-sjaal

 

 

uit je bol op de handwerkbeurs

 

En ik gun mezelf een dagje op de Handwerkbeurs in Zwolle… geniet van heerlijk gezelschap en van kleuren en materialen…

Ach…. het valt geloof ik wel mee met dat niks doen?!

Wat vinden jullie?

Hartelijke groetjes, Hilda

Vroege voorjaar kriebels

Het is vast heel herkenbaar voor quilters, eens in de zoveel tijd moet  de werkkamer worden opgeruimd en worden alle lapjes, draadjes, verfpoeders en nog een heleboel meer gesorteerd en geordend.

 

Renovatie

Mijn aanleiding was dat ik zomaar in januari naast mijn dagelijkse quilt kriebels last kreeg van vroege voorjaar kriebels  In een paar weken tijd  hebben wij de hele 1e verdieping gerenoveerd.

Alle kamers moesten worden leeggehaald en dat leidde tot een enorme opruimwoede. Alles is nu spic en span en ik ben reuze benieuwd hoe lang deze status in mijn atelier stand houdt.

Stilstand

Met al dat geklus stond mijn textiel op een laag pitje, tot het ging sneeuwen! Ik heb toch maar tijd vrij gemaakt voor het sneeuwverven. Dit keer een experiment met jute. Over het resultaat ben ik niet ontevreden en in ieder geval is het goed genoeg voor mijn jutezakken project voor het Quiltfestival Noord Groningen 2020. Extra leuk, ik kreeg een bijzondere herinnering van Facebook, precies 4 jaar geleden was ik ook aan het sneeuwverven.



Verdriet

In  de groep Zoo-Tex hebben wij heel verdrietig, veel te vroeg afscheid moeten nemen van een zeer creatieve collega. Tijdens een indrukwekkende herdenking  kreeg ook onze groep de gelegenheid te vertellen wat zij voor ons betekende en hoe wij haar zullen missen.



Vedan

In het Achterhoeks zeggen ze vedan, dat wil zoveel als zeggen als doorgaan. Ik ga nu weer aan de slag met al mijn projecten en ben helemaal in de flow. Mijn jutezakken project wil ik extra accenten geven door er op te borduren. Hoewel ik geweldig hulp heb van Okkie, heb ik nog niet echt de slag te pakken. Daarom ga in vanaf eind februari t/m april naar een borduurlab bij het textielinstituut Hawar. Ook ga ik ook naar de handwerkbeurs in Zwolle, even kijken of ik mooie garens voor het borduren kan scoren en natuurlijk een gezellig praatje maken bij de stand van ons Quiltersgilde.



Ook onze groep teQStiel zit in de flow. Vorige week zaterdag hebben wij een geweldige inspirerende bijeenkomst gehad. Wij hebben een goed plan voor het Textielfestival Leiden 2020 en de  komende twee maanden gaan wij heel veel proeven maken. Daarna moet er natuurlijk een definitief plan gemaakt worden en dan maar hopen dat wij worden geselecteerd en mogen exposeren.



Jo Huijsman